Μήπως τα (έμφυλα) στερεότυπα στην εργασία;
Μήπως οι ανισότητες μεταξύ αντρών και γυναικών στην κοινωνία;
Μήπως οι (έμφυλες) παιδαγωγικές κατασκευές στην εκπαίδευση;
Μήπως οι ρόλοι κοινωνικοποίησης ως προς το φύλο;
Μήπως οι προσδοκίες για τον χρόνο και τις δεξιότητες, που θεωρείται ότι «συν – υπάρχουν» με το φύλο, ως προς την παροχή φροντίδας στην οικογένεια και την ευρύτερη κοινότητα;
Μήπως οι έμφυλες νόρμες στα ΜΜΕ, τις διαφημίσεις, τις εκπομπές;
Μικρές και με πολύ κόπο οι αλλαγές, οι όποιες αλλαγές, από το τότε στο τώρα, για τις εργαζόμενες και για τις γυναίκες γενικότερα.
Επιβαρυμένες με τις υποχρεώσεις φροντίδας, χωρίς να πραγματοποιείται η περίφημη «συμφιλίωση» επαγγελματικής – οικογενειακής ζωής, για τις περισσότερες, χωρίς να επαρκούν οι κρατικές δομές για τα παιδιά, τα ηλικιωμένα άτομα ή τα ΑμΕΑ…
Επιβαρυμένες με τη λεγόμενη «μητρική ποινή» (motherhood penalty) καθώς οι μητέρες εργαζόμενες και κυρίως αυτές με μικρά παιδιά, αντιμετωπίζουν ακόμα μεγαλύτερη δυσκολία ένταξης/επανένταξης στην Αγορά Εργασίας και εξέλιξης.
Επιβαρυμένες από την υγειονομική και την οικονομική κρίση που προηγήθηκαν και οδήγησαν σε αδήλωτη εργασία, αύξηση της ανεργίας, οριστική διακοπή λειτουργίας μικρομεσαίων επιχειρήσεων, στις οποίες ήταν ιδιοκτήτριες, ή σε επαγγελματική εξουθένωση (burn out).
Επιβαρυμένες από τις συνθήκες εργασίας: χαμηλές αμοιβές και κίνδυνο φτώχειας, συνταξιοδοτικό χάσμα, καμία αναγνώριση, μικρή δυνατότητα ανέλιξης και «γυάλινη οροφή» (glass ceiling).
Επιβαρυμένες από επισφαλή εργασιακά περιβάλλοντα που καταλήγουν σε εργατικά ατυχήματα, από περιβάλλοντα στα οποία βιώνουν σεξουαλική ή ηθική παρενόχληση.
Το γεγονός ότι η «ίση αμοιβή για ίση εργασία» αποτελεί πλέον θεσμοθετημένη αρχή, δεν σημαίνει ότι το μισθολογικό χάσμα έχει εξαλειφθεί, καθώς είναι αποτέλεσμα κοινωνικών δομών που διαμορφώνουν διαφορετικές επαγγελματικές πραγματικότητες για τις γυναίκες και τους άνδρες.
Η «εκκίνηση» στην Αγορά Εργασίας γίνεται από άνιση αφετηρία: από την επιβάρυνση της «αόρατης» φροντίδας, από ισχύουσες έμφυλες προκαταλήψεις, όπως για το ότι, οι γυναίκες δεν είναι ικανές για την ανάληψη ηγετικών θέσεων, αλλά και από τη, συχνά, χαμηλή τους αυτοεκτίμηση. Να μη μιλήσουμε για τις μονογονεϊκές οικογένειες που ο ρόλος τους ως φροντιστριών είναι ακόμα πιο απαιτητικός.
Έτσι, καταλήγουμε σε μια άνιση διαδρομή, με μισθολογικό χάσμα σε «γυναικοκρατούμενους» και μη εξελισσόμενους κλάδους απασχόλησης, παρά την αρτιότερη εκπαίδευση, ή τις ικανότητες, μια διαδρομή που δύσκολα τερματίζει σε αξιοπρεπή σύνταξη, ευημερία και ποιοτική ζωή.
Από το 1857 μέχρι σήμερα, οι γυναίκες εργαζόμενες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν άνισες ή/ και επισφαλείς συνθήκες, χαμηλότερες αμοιβές, μειωμένη δυνατότητα εξέλιξης, ή ακόμα και παρενόχληση στο χώρο εργασίας. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι το ότι ξεκινούν από διαφορετική βάση, αυτή των έμφυλων στερεοτύπων στην εργασία, αλλά και των έμφυλων επιβαρυμένων ρόλων φροντίδας στο σπίτι και την οικογένεια, την έλλειψη δομών και υποδομών που θα τους βοηθούσαν να εξισορροπήσουν την αμειβόμενη εργασία με την επαγγελματική και προσωπική τους ζωή.
Για αυτό και η φετινή 8 Μάρτη, όπως η κάθε 8 Μάρτη, είναι σημαντική:
Δεν ξεχνάμε όσες αγωνίσθηκαν για την ισότητα και τα δικαιώματά μας και συνεχίζουμε το έργο τους … για καλύτερες εργασιακές και κοινωνικές συνθήκες, χωρίς έμφυλα στερεότυπα και προκαταλήψεις… με ουσιαστική ισότητα και αξιοπρέπεια στην εργασία και τη ζωή μας.
