Υπάρχουν λέξεις που είναι δύσκολο να προφέρεις γιατί οι σκέψεις δεν γίνονται εύκολα λόγια
και τα δάκρυα, αν και γεμάτα συναίσθημα, είναι βουβά…
Το μυαλό και αισθήματα σου επιτίθονται, σαν αγριεμένη θάλασσα ο λαιμός κλείνει, κλειδώνει τα μυστικά σου
και το στόμα σου παραμένει άφωνο.
Μα τα μάτια προδίδουν τον πόνο σου…
Είναι εύκολο να σκύψεις το κεφάλι.
Είναι εύκολο η γλώσσα να δεθεί κόμπος.
Είναι εύκολο να κρυφτείς, να πεις ψέματα, ν’ αφήσεις ένα κομμάτι μέσα σου να ουρλιάζει χωρίς ανταπόκριση…
Αλλά, η πρώτη φωνή θα φέρει την αλλαγή.
Ποια θα σταθεί μόνη της στην εκκίνηση;
Πήρε ώρα, αλλά η πρώτη η γενναία φωνή ψέλλισε:
«Ό,τι κι αν κάνω πάντα με αντιμετωπίζουν σα κατώτερη τους…».
Η δεύτερη, ακόμη πιο διστακτική, στάθηκε πλάι της:
«Κάθε φορά που κοιτάζομαι στον καθρέφτη με μισώ όλο και περισσότερο…».
Η τρίτη με θάρρος έπιασε και τις δύο από τα χέρια:
«Δουλεύω σκληρά στο γραφείο αλλά δεν με ανταμείβουν ισότιμα…».
Η τέταρτη ενώθηκε μαζί τους:
«Αν διαφωνήσω μαζί του με χτυπάει…»
Ακολούθησαν πολλές φωνές:
«Όλοι σχολιάζουν την εμφάνιση μου…».
«Τον φοβάμαι…».
«Φοβάμαι να γυρίσω μόνη μου στο σπίτι το βράδυ… Κάποιος με ακολουθεί.»
«Με κρίνουν επειδή είμαι ανύπαντρη…».
«Με άφησε γιατί ήθελα καριέρα…».
«Με κατηγορεί που δεν μπορώ να κάνω παιδιά…».
«Με βίασε αλλά κατηγορούν εμένα…».
Ώσπου ακούστηκε κι ένας ψίθυρος που έφερε ο αέρας από μακριά:
«Με σκότωσε…».
«Κι εμένα…».
«Κι εμένα…».
«Κι εμένα…»
Κι όπως όλες ενώθηκαν κάνανε ένα κύκλο, με τα χέρια σφιχτά και τις παλάμες ιδρωμένες.
Κρατηθείτε!
Πάρτε δύναμη η μία από την άλλη!
Σφίξτε δυνατά!
Νιώστε την ζεστασιά τους!
Σας υποσχόμαστε ότι πάντα θα έχουμε απλωμένο ένα, δύο, τρία, όσα χέρια χρειαστείτε για ισορροπία, για προστασία ή για να σας πιάσουμε πριν πέσετε.
Έτσι μόνο γινόμαστε δυνατότερες, ενωμένες!
Εθελόντρια ΧΕΝ Κομοτηνής
