Μόλις τον Ιούνιο γράφαμε ότι:
«Όσο, ως κοινωνία, ανεχόμαστε να θεωρούμε ότι μια γυναικοκτονία αποτελεί ειδεχθή εκδήλωση πένθους για την απώλεια μιας συντροφικής σχέσης, δεν παραδεχόμαστε ότι είναι ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ και δεν απαιτούμε από το θεσμικό κράτος την αναγνώρισή της ως αυτοτελούς ποινικού αδικήματος, θα καταλήγουμε να θρηνούμε και να μετράμε νεκρές γυναίκες και τραγωδίες.»
Δυστυχώς, ακόμη δεν έχει αλλάξει κάτι.
Και όσο δεν κατανοούμε ότι μια γυναικοκτονία:
- δεν ξεκινά τη στιγμή της δολοφονίας, είναι η κορύφωση μιας πορείας βίας,
- δεν είναι αποτέλεσμα μιας παράφορης αγάπης αλλά μιας σωρευτικής κακοποίησης,
- δεν έχει ποτέ μόνο ένα θύμα, αφήνει πίσω της πολλά αθέατα θύματα,
κινδυνεύουμε, ως κοινωνία, να συνηθίσουμε. Να θεωρήσουμε «κανονικότητα» κάθε νέα είδηση δολοφονίας μιας γυναίκας, ακριβώς επειδή είναι γυναίκα.
Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να γίνει η βία κατά των γυναικών μια ακόμη είδηση που θα διαβάσουμε, θα θρηνήσουμε για λίγο και θα ξεχάσουμε.
Πρέπει να συνεχίσουμε να μιλάμε. Να αγωνιζόμαστε με κάθε τρόπο, συλλογικά και ατομικά. Να απαιτούμε πρόληψη, προστασία και ουσιαστική αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών. Να απαιτούμε από την Πολιτεία τη θεσμική αναγνώριση της γυναικοκτονίας ως αυτοτελούς ποινικού αδικήματος.
Πόσες ακόμη πρέπει να δολοφονηθούν για να αλλάξει κάτι;
ΠΑΡΕ ΘΕΣΗ
ΥΠΟΓΡΑΨΕ ΤΟ ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΤΕΙ Η ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ ΩΣ ΑΥΤΟΤΕΛΕΣ ΠΟΙΝΙΚΟ ΑΔΙΚΗΜΑ
